به چشمانت بیاموز که هر کس ارزش دیدن ندارد
اون چقدر ساده ازم بريد
وانمود كرد كه من و نديد ورفت
همه گفتن اون ازت بي خبره
به خدا گريه هام وشنيد ورفت
خواب ديدم در خواب ، آب ، آبي تر بود
روز ، پر سوز نبود ، زخم شرم آور بود
خواب ديدم در تو ، رود از تب مي سوخت
نور گيسو مي بافت ، باغچه گل مي دوخت
دوستم داشته باش ، عطرها در راهند
دوستت دارم ها ، آه ، چه كوتاهند ...
دوستم داشته باش ، بادها دلتنگ اند
دستها بيهوده ، چشمها بيرنگ اند
دوستم داشته باش ، شهرها مي لرزند
برگها مي سوزند ، يادها مي گندند
باز شو تا پرواز ، سبز باش از آواز
آشتي كن با رنگ ، عشق بازي با ساز
دوستم داشته باش ، عطرها در راهند
دوستت دارم ها ، آه ، چه كوتاهند
دوستت خواهم داشت ، بيشتر از باران
گرمتر از لبخند ، داغ چون تابستان
تو را از بین صد گل جدا کردم در سینه جشن عشقت رو بپا کردم
برای نقطه ی پایان تنهاییم تو تنها اسمی بودی که صدا کردم
مادر جان یه دنیا دوستت دارم
نظرتون در مورد مامان یادتون ...
براي عشق تمنا كن ولي خار نشو
براي عشق قبول كن ولي غرورت را از دست نده
براي عشق گريه كن ولي به كسي نگو
براي عشق مثل شمع بسوز ولي نگذار پروانه ببينه
براي عشق پيمان ببند ولي پيمان نشكن
براي عشق جون خودتو بده ولي جون كسي رو نگير
براي عشق وصال كن ولي فرار نكن
براي عشق زندگي كن ولي عاشقانه زندگي كن
براي عشق بمير ولي كسي رو نكش
براي عشق خودت باش ولي خوب باش
یه دنیا دوستون دارم
ناله کردم ذره ای از کوه دردم کم نشد
گریه کردم اشک بر سوز دل مرهم نشد
در گلستان گرد گل بسیار کردیم ولی
از هزاران گل که بوییدم یکی مادر نشد
مادر جان از راه دور می بوسمت عزیزم
همه جا ساكت است
و خانه از سكوت سرشار
گم مي شوم در اين سكوت
نمي يابم هيچ نشاني از تو
در بعدازظهر دمكرده تابستاني گرم
خورشيد با چشماني سرخ
مي سوزد در پهنه آسمان
نيستي تا ببيني گلهاي باغجه
در نبودت خشكيده اند
تشنه حضور توام
لبان خشكيده ام تو را فرياد مي زنند
جهان چرا از اين سان پژمرده؟
هيچ روزنه اميدي هست؟
نگاه كن من چه بي پروا، چه بي پروا
به مرز قصه هاي كهنه مي تازم
نگاه كن با چه سرسختي تو اين سرما
براي عشق يه فصل تازه مي سازم
يه فصل پاك، يه فصل امن و بي وحشت
براي تو كه يك گلبرگ زودرنجي
يه فصل گرم و راحت زير پوست من
براي تو كه باارزش ترين گنجي
نظر یادت نره عزیزم
خوبی دارم به تو که نزدیکی
میشه دستاتو گرفت توی این تاریکی
میشه تا اخر عمر با خیالت سر کرد
میشه عاشق موندو عشق رو باور کرد
تا تو هستی جز تو همه چی ممنوع است
عشق دل کنده از این کوچه باغ بن بست
من توی آغوشت گرم بودم یا سرد
کاش شب میفهمید، روز باور میکرد
بغض یه دنیا رو از دلم کم کردی
من فقط من بودم منو ادم کردی
عشق بی حادثه نیست من خیانت کردم
اگه یادم باشی زود برمیگردم
ای خدایی کهبرام تو شبا فانوسی
هول میشم وقتی تو منو میبوسی
نظر یادت نره عزیزم
من که مشغولم به کاردل .چه تدبیری مرا
من که بیزارم ز کار گل .چه تاثیری مرا من سیرابم چنین ازچشمه ی جوشان عشق
خلق اگر با من نمی جوشد.چه تحقیری مرا من که با چشم حقارت عالمی را بنگرم
سنگ اگر بر سر بکوبم . چه تحقیری مرا
نظر یادت نره عزیزم
